شکنجه روحی در چین
گزارشهاي فراوان
در دسامبر ۲۰۰۸، کمیته مبارزه با شکنجه سازمان ملل گزارش خود را در مورد وضعیت کلی حقوق بشر در چین منتشر کرد. این اولین گزارش این سازمان در طی هشت سال گذشته بود.
این گزارش بیان می کند كه اگر چه قانون کیفری چین درمان اجباری بیماران روانی متهم به انجام جرم را مجاز می داند، "با اینحال این کمیته ضمن ابراز نگرانی اشاره میکند كه از این قانون برای زندانی کردن عدهای در بیمارستانهای روانی به دلایلی غیر از درمان پزشکی سوء استفاده شده است." [۱]
پروفسور مانفرد نواک، گزارشگر ویژه سازمان ملل در خصوص شکنجه، در گزارش خود كه در سال ۲۰۰۶ پس از سفر دو هفتهای خود به چین منتشر کرد اظهار میدارد که در ۸ درصد مواردی كه به گزارشگر ویژه در طی پنج سال گذشته بین سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۶ گزارش شده، شکنجه رخ داده است. [ ۲]
تحقیقات نشان ميدهد که موارد "درمان" روانی به ۲۳ استان از ۳۳ استان تحت مديريت مستقیم حکومت مرکزی چین گسترش یافته است. حداقل ۱۰۰ مورد از تسهیلات روانپزشکی در تلاش برای شستشوی مغزی به تمرینکنندگان فالون گونگ مورد استفاده قرار گرفته است. بطور آشکار، سوء استفاده از داروهای روانگردان برروی آن عده از افرادی که عقاید متفاوتی نسبت به حکومت کمونیستی دارند، یک سياست برنامهریزی شده و از بالا به پايين بوده که بهطور نظاممندی به مرحله عمل درآمده است.
دانیل ب. بورناستین
Daniel B. Borenstein ،
رئیس انجمن روانپزشکی آمریکا، در 27 مارس سال ۲۰۰۱ در روزنامه نیویورک تایمز
New York Times
نامهای را با عنوان " زندانی در چین: مواجهه با بدرفتاري" به چاپ رساند. وی دراین مقاله اظهار داشت که کمیته بررسی استفاده و سوء استفاده از رواندرمانی
WPA [انجمن روانپزشکی جهان] ، در مواجهه با اتهامات جدی مربوط به زندانی کردن تمرین کنندگان فالون گونگ، رهبران دانشجویی و اتحادیهها در بیمارستانهای روانی، و همچنین برخی افراد دیگر که به عنوان شیفتگان سیاسی درنظر گرفته شده و تحت شوکدرمانی و داروهای روانگردان قرار میگیرند، بسیار ضعیف عمل کرده است." [۳]
رابین مونرو
Robin Munro یک بخش کامل از کتابش را با عنوان، افکار خطرناک: رواندرمانی سیاسی در چین امروز و خاستگاه آن از دوره مائو، به سوء استفاده از رواندرمانی برروی تمرینکنندگان فالون گونگ اختصاص داد. او درارتباط با "فالون گونگ: اهداف جدید سوء استفاده از رواندرمانی،" [۴] شرح ميدهد که چگونه تیان گوییهو
Tian Guihua 42
ساله در بیمارستان روانی جیائوژو
Jiaozhou
در استان شاندونگ
Shandong
مورد سوء استفاده روانی قرار گرفت. هشت بیمار روانی او را نگهداشتند تا یک پزشک داروهای تخریبکننده اعصاب را به او تزریق کند. "بعدها این پزشک هرروزه از تیان
Tian میپرسید که آیا میخواهد به تمرین فالون گونگ ادامه بدهد. تیان
Tian در جواب میگفت، بله، و این پزشک با سوزنهای الکتیریکی به او شوک می داد." [۵]
استفاده سیاسی از داروها در بیمارستانهای روانی
بیمارستان روانی سوژو
Xuzhou در استان جیانگسو
Jiangsu یکی از این موارد است. در مدت کوتاهی پس از ۲۰ جولای ۱۹۹۹، زمانی که آزار و شکنجه فالون گونگ آغاز شد، گزارشات مبنی بر بدرفتاري پدیدار شدند. در دسامبر ۲۰۰۰، این تمرینکنندگان سالم فالون گونگ به بیمارستان روانی سوژو
Xuzhou فرستاده شدند: گائو چوآنیین
Gao Chuanyin، گائو شیایون
Gao Xiayun، لو بینگلینگ
Lu Bingling، نیاو شاکسیا
Niu Shuxia، وانگ جینگهو
Wang Jinghua،
منگ چینچوآن
Meng Qinquan، وانگ هویی
Wang Hui،
و وانگ پینگ
Wang Ping.
در مارس ۲۰۰۱، تمرینکنندگان دیگری با اسامی وو دی
Wu Di، پنگ ژونگمی
Peng Zhongmei، دینگ جیانهو
Ding Jianhu، یوآن لینگ
Yuan Ling، گو جوآن لینگ
Guo Juanling، بییان گوییلینگ
Bian Guiling، وانگ یومی
Wang Yumei، دونگ می
Dong Mei، گائو چوآنمی
Gao Chunmei، و ما جیلینگ
Ma Jiling
نیز به این مرکز فرستاده شدند.
تمرینکنندگان گزارش کردهاند که هشیاری خود را از دست دادند، با طناب بسته شدند، تحت شوک الکتریکی قرار گرفتند، از خواب محروم شدند، دچار فراموشی، جاري شدن بزاق دهان، رعشه، ازدست دادن بینایی یا شنوایی، تخریب بافت عضلانی و اندامهای داخلی، ازدستدادن حافظه، ناتوانی جسمی و روانی شدند. برخی نیز حتی کشته شدند. یکی از آنها از افراد کادر پزشکی پرسید، "چرا شما این داروها را به ما که بیمار نیستیم تزریق کرده یا به زور به خورد ما میدهید؟" آنها پاسخ دادند، "این به خواست ما نیست، افرادی از ردههای بالا به ما دستور انجام چنین کاری را میدهند. ما نمیخواهیم به این طریق با شما رفتار کنیم اما شغلمان را نیز نمیخواهیم از دست بدهیم."
انجام طولانیمدت آزار و شکنجه روانی
از آنجا که مقصود از مداوای رواندرمانی ، بهبود "بیمار" نیست، این امکان وجود دارد که آن در بیمارستانهای روانی، اردوگاههای کار اجباری، یا در مراکز بازداشت رخ دهد. موارد ذیل به ما یادآوری میکند که تحت توسعه اقتصادی چین چه چیزهای رویی میدهد.
-
آقای ژائو پیجی
Zhao Peijie،
32
ساله، از روستای شیائونیگو
Xiaonigou، شهرک داتونگ
Datong، شهر رونگچنگ
Rongcheng، استان شاندونگ
Shandong،
مورد ضرب و شتم قرار گرفت، شکنجه شد، و مجبور به استفاده از داروهایی شد که سیستم اعصاب مرکزی وی را تخریب کردند. درنهایت، دچار بیماری روانی شد. وی در ۲۸ ژوئن، ۲۰۰۸ در مکاني دورافتاده فوت کرد.
- در آوریل ۲۰۰۶، مقامات رسمی اداره پلیس شهر چیبی
Chibi، استان هوبی
Hubei، خانم لیو شیائو لیان
Liu Xiaolian، ۶۹ ساله را دستگیر کرده، و به بخش روانی بیمارستان پوفنگ
Pufang فرستادند. در بیمارستان خانم لیو به طور وحشیانهای مورد ضرب و شتم قرار گرفت، داروهای سمی به وی تزریق شد، داروهای تضعيفکننده روانی به زور به او خورانده شده، و با باتومهای الکتریکی با ولتاژ بالا به وی شوک داده شد. در طول ۲۴ ساعت، آنها مکرراً به او داروهای روانی تزریق کردند. وی در طول دو روز متوالی هشیاری خود را ازدست داد و تمامی بدنش کبود شد و ورم کرد. پس از اینکه بیدار شد، بطور موقت توانایی حرف زدن را ازدست داد. وی در عصر ۲۶ اکتبر ۲۰۰۸ فوت کرد.
- خانم لی دونگچین
Li Dongqing، ۴۶ ساله، ساکن شهر شنیانگ
Shenyang، استان لیائونینگ
Liaoning بود. وی در ۲۴ می ۲۰۰۸، دستگیر شد و به بیمارستان روانی منطقه دونگلینگ
Dongling، شهر شنیانگ
Shenyang، فرستاده شد. در آنجا بهزور داروهایی به وی تزریق شد، که باعث گردید از آسیبهای بسیار شدید روانی رنج ببرد.
- خانم هان مینگ
Han Ming ، کارمند کارخانه ماشینآلات پینگشویی
Pingshui بخش پینگبا
Pingba استان گوییژو
Guizhou بود. در ۲۸ فوریه ۲۰۰۸، محکوم به دوسال کار در اردوگاه کار اجباري شد. درحالیکه در اردوگاه کار اجباري زنان استان گوییژو
Guizhou زندانی بود، داروی ناشناختهای به وی تزریق شد، که در نتجیه ی آن کل بدنش دچار تحلیل عضلانی(آتروفی) شد. به مرور وضعیتش وخیمتر شد و در ۲۰ مارس ۲۰۰۳، در سن سیسالگی فوت کرد.
- خانم ژانگ وویینگ
Zhang Wuying و همسرش آقای وو دیانهویی
Dianhui Wu ساکن شهر چانگجو
Changzhou، استان جیانگسو
Jiangsu هستند. در فوریه سال ۲۰۰۰، اداره امنیت عمومی گوانگژو
Changzhou آقای وو را دستگیر کرد. با اینکه آقای وو
Wu و همسرش بیمار روانی نبودند، پس از آزادی از مرکز بازداشت، هر دو به اجبار به بیمارستان روانی ۱۰۲ ارتش آزادیبخش گوانگژو
Changzhou برده شدند. خانم ژانگ
Zhang حتی با اینکه پنجماهه حامله بود، به تخت بسته شد و به زور به وی دارو تزریق و خورانده شد.
مجرمین طبق معمول برای سرپوش گذاشتن برروی جنایاتشان، تقصیر را به گردن قربانی میانداختند. در یکی از نمونهها، خانم منگ لیجون
Meng Lijun پس از تزریق داروهای سمی و آمیختن به غذا و آب وی با داروهای آسیبرساننده فوت کرد. خانواده وی از پلیس پرسیدند که چرا آنها به فردی سالم دارو تزریق کردند. آنها پاسخ دادند، "او به خاطر تمرین کردن فالون گونگ مشکل روانی داشت و قبل از دستگیر شدن دچار بیماری روانی شده بود."
خانم منگ
Meng فقط یکی از هزاران نمونه است.
تماس: ۶۱۹۲۸۰۳۱۱۲
